خطی نوشته بود :

                          " من گشته ام نبود

                                          تو دیگر نگرد

                                                          نیست "

این آیه ملال

در من هزار مرتبه تکرار گشت و گشت

چشمم برای اینهمه سرگشتگی گریست

در جستجوی آب حیاتی ؟

در بیکران این ظلمت آیا

در آرزوی رحم ؟ عدالت ؟

                                    دنبال دوست ؟ عشق ؟

ما نیز گشته ایم ...

                            و آن شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر ...

آیا تو نیز چنان او انسانت آرزوست ؟

گر خسته ای بمان و اگر خواستی بدان

ما را تمام لذت هستی به جستجوست

پویندگی تمام معنای زندگی است

                                           هرگز نگرد نیست

                                            سزاوار مرد نیست

                             چه خبر داشت که همچون تو گلی می روید ...

                                                 هیهات برادری چو عباس آید

ای عاشقان ای عاشقان  آنکس که بیند روی او

                            شوریده گردد عقل او    آشفته گردد خوی او

سلام

نوشتن از عشق و نوشتن از آدمايي با وسعت آسمون خيلي سخته ... 

چون امروز مي خوام از يك دختر ِ آسموني بگم ، دختري كه همه ي دردهاي يك عشق آتشين را به

جان خريد ، دختري كه مردانه جام ِ بلا را سر كشيد ، دختري كه موند و عشقش را ثابت كرد

فكر مي كنم الان بايد چهل و پنج سالش باشه ، هفده ، هجده سالش بود كه ازدواج كرد ، با يه

پسر كه شهره ي زرنگي و باهوشي بود

وضع مالي ِ پسر بد نبود ، دو سه تا مغازه داشت ، مي تونست رو پاي خودش بایسته ..! 

بعد از چند سال حاصل ِ ازدواجشون دو تا بچه ي ناز بود ، خوشبخت بودند ... 

پنج سال از ازدواجشون مي گذشت كه اون پسر ِ زرنگ مريض شد ، حالش خيلي بد شد

همه براش دعا ميكردند ، اما حال ِ اون پسر خوب نشد ... 

يكي ، دو سال گذشت ، همه ي فاميل ها ؛ خواهر و برادرهاش ، اون پسر رو تنها گذاشتند ،

بهش سر نمي زدند ، حالشو نمي پرسيدند ... 

آخه نگهداري از اون پسر خيلي خيلي سخت بود ، يكي بايد بهش غذا مي داد ، يكي بايد

مراقبش مي موند ، يكي بايد زيرش رو تميز مي كرد ..! 

همه ي اين كارها بر گردن زنش بود ، بارها فاميل هاي پسر از زنش خواستند كه طلاق بگيره و

بره ، آخه اون هنوز خيلي جوون بود ...! 

خوشگل بود ، مي تونست با يكي ديگه ازدواج كنه ، ولي اوهيچ وقت اين كار رو نكرد و

همسرش رو تنها نذاشت .. 

بيست سال تمام ازش پرستاري كرد ، بيست سال بهش غذا داد ، موهاشو كوتاه كرد ،

ناخن هاشو گرفت ، بيست سال زير ِ همسرش رو تميز كرد ، بيست سال دنبال ِ دوا و دكتر

دويد....

تا اينكه بعد از بيست سال اون پسر از دنيا رفت ...

وقتي به اون بيست سال فكر مي كنم ، مغزم صوت مي كشه ، بيست سال امتحان ، بيست سال

سراسر رنج و عذاب ، سختی ...بیست سال سوختن و ساختن ...

واي خداي من ..! چه امتحان بزرگي ... 

هر كسي بود ، در اين بيست سال شاید منحرف مي شد ، اما اون زن در نهايت پاكدامني از

همسر بيمارش پرستاري مي كرد ...

الان از مرگ اون پسر چند سال گذشته ، اما اون زن هنوز ازدواج نكرده و داره با دو تا

بچه اش زندگی می کنه  

من تا حالا فكر مي كردم نهايت عشق اينه كه ، آدم يه بار جونش رو براي معشوق

فدا مي كنه ، مي ميره و همه چي تموم ميشه

اما نمي دونستم كساني هستند كه ذره ذره براي معشوقشان مي ميرن ..! 

شمع شب تا سحر مي سوزه ، فقط يه شب ، بعدش تموم مي شه ، اما نمي دونستم

كساني هستند كه يه عمر شب و روز مثله يه شمع مي سوزند

مي سوزند و خم به ابرو نميارن...از زندگي مي گذرند...جواني...زيبايي...هر چي دارن فدا

ميكنند ...

آهاي ! اونايي كه ادعا مي كنين عاشقين ...به نظر شما اون زن عاشق بوده ؟

فرشته بوده ؟ چي بوده ؟ تو رو خدا به من بگين

اون زن جلوه اي از خدا بوده؟ يعني در اين زمانه ، چنين آدمايي هم پيدا مي شن ؟

شايد اگه خودم نمي ديدم ، هيچ وقت باورم نمي شد ..

به خدا بارها از عشق ِ اين زن گريه ام گرفته ، من در مقابل ِ عظمت ِ عشق اين زن تسليم

شدم ، خاك شدم .. 

اون زن انسان نبود ؟ نياز نداشت؟ لذت هاي اين دنيا براش مهم نبود؟

اين زن در مدت بيست سال با چه مشكلاتي رو به رو بوده ؟ مي تونين مجسّم كنين؟

به خدا ديگه خجالت مي كشم از عشق و وفا  حرف بزنم ...

تو شهوت خويش را لقب عشق كني  * از عشق ِ تو تا عشق رهي بسيار است ...

                                                                                                          نظر شما چیه ؟ ...

خزان و

دوباره فصل شروع دلتنگی های من...

اینو خوب می دونم که پاییز و زمستان امسال خیلی آزارم خواهند داد

هر شب من امسال شب ِ یلداست...

آخه منتظر کسی هستم ...

قراره یه مسافر از یه راه خیلی دور بیاد ...

با اومدن بهار اونم میاد ...

کاش بهار زود بیاد ...

بهاری که سالهاست انتظارش را می کشم ...

و چه قدر سخته انتظار ...

و چه قدر سخته انتظار ...!

تو می آیی ...

های ..

تو می آیی ...

زباغ قصه ز دشت خواب

ز راه شهری پر از مهتاب ...

دلهای اسیران شده فرش حرم او

                                            ای اشک روان شو که نسوزد قدم او ...

السلام علیک یا مولای یا اباصالح المهدی

سلام

دوستان عزیزم می بخشید که دیر به دیر آپ می کنم ، رفته بودم مسافرت

رفته بودم به شهری که عاشقانه دوستش دارم  ...

رفته بودم قم ...حرم حضرت معصومه

جمکران ...دعای توسل ...روز ولادت حضرت اباالفضل (ع)

جای همه تون خالی بود ...

نمی دونم تا حالا رفتین جمکران یا نه ، اگه نرفتین آرزو می کنم حتما برین

اونجا دل آروم می گیره ...

هر دل غمدیده ای اونجا احساس امنیت می کنه ...

عطر گل نرگس ...

 اشک شوق ، چشمان منتظر ، دلهای بی قرار...

گر چه می گویند از یک گل نمی گردد بهار      من گلی دارم که عالم را گلستان می کند

الهی در ظهورش تعجیل فرما و فراقش بیش از این بر ما مپسند

                                          الهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

                                                                                                            التماس دعا

من آن چراغ به دستم که در شبان سیاه ـ

به حالتی که همه اشکم و دردم ـ

                                            به جستجوی دلارام خویشم می گردم ...

نه پيامي ، نه اميد ِ گذر ِ نامه بري

كيست ، كز گمشده ي من برساند خبري ؟

چون تو رفتي ، همه جا خلوت خاموشان شد

نيست در كوچه ي ما ، زمزمه ي رهگذري .

راه ما دور و دلم با غم تو نزديك است

وين دل غم زده ، جز ناله ندارد هنري

تا كه پرواز كنم سوي تو با نغمه ي عشق

چه شود گر كه ببخشند مرا ، بال و پري ؟

نه شگفت است ، اگر مرغ دلم ناله كند

نيست از سينه ي تنگم ، قفس تنگ تري

به تن خسته ام اي جان سفر كرده بيا

كه همه شب منم و ياد تو و چشم تري